زندگی شاد من

من اینجا از تجربیاتم درمورد رشد فردی میگم :)

پات میمونیم تا آخرش

۱ نظر

اون صبحی که خبر شهادت ایشون اعلام شد یادم نمیره که با چه حال بدی از خواب بیدار شدم. گنگ شده بودم. انگار دنیا خراب شده بود و من موندم زیر آوار.از حال خودم متعجب بودم...


منی که تا دیروز فقط یک اسم از ایشون شنیده بودم و شناخت زیادی نداشتم.تنها چیزی که میدونستم این بود که داعش رو نابود کرده همین.

پس چرا انقدر از شهادت ایشون متاثر شده بودم؟چرا انقدر دلم شکست؟چرا حس کردم تکیه گاهمو از دست دادم؟

خیلی عجیبه که آدم کسیو نشناسه، و بعد از فوتش حس کنه که چقدر جاش خالی شده!! اصلا مگه امکان داره؟!

مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم
هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم
: